31 maart 2026
Wat als elke christen, ongeacht opleiding of ervaring, een discipelmaker kan worden? Kevin Weigelt, een Canadese zendeling die al zeventien jaar in Roemenië werkt met All Nations International, gelooft dat dit niet alleen mogelijk is, maar ook noodzakelijk. Tijdens de conferentie op 18 april deelt hij zijn visie op Disciple Making Movements (DMM), een aanpak die gewone mensen toerust tot krachtige getuigen van het evangelie. “Jezus verwacht niet dat je jarenlang studeert, maar dat je Hem volgt en deelt”, zegt hij stellig.
Kevin, verbonden aan All Nations International in Kansas City, heeft zijn leven gewijd aan het trainen van leiders die bewegingen van discipelmakers op gang brengen. Vanuit Roemenië richt hij zich op ‘de verwaarloosden’ in Europa, van de Balkan tot Roma-gemeenschappen. Zijn missie is helder en praktisch tegelijk: mensen toerusten om Jezus niet alleen te volgen, maar Hem ook door te geven. Daarbij ligt de nadruk niet op programma’s of structuren, maar op het vrijzetten van gewone gelovigen om zelf in beweging te komen.
Kevins reis begon lang voor zijn verhuizing naar Oost-Europa. “God brak mijn hart voor de natie en de arme Roemenen toen ik in mijn twintiger jaren een korte zendingsreis maakte naar Roemenië”, vertelt hij. Na de val van het communisme bezocht hij weeskinderen en speelde voetbal met hen, een ervaring die hem diep raakte en niet meer losliet. Samen met zijn familie verhuisde hij uiteindelijk naar Roemenië om daar als kerkplanter te werken en zich te richten op mensen die vaak buiten beeld blijven.
Zijn geloofsreis begon echter al veel eerder. “Ik was vijf jaar oud toen ik in de zondagsschool hoorde dat er iets kapot is in ons en dat we het goede niet kunnen doen. Ik wist dat ik een goed kind wilde zijn, maar het lukte niet. Dus accepteerde ik Jezus in mijn hart”, herinnert hij zich. Als kind gaf hij daar op een bijna ontwapenende manier invulling aan. “Toen ik acht of negen was, nam ik de grootste Bijbel die ik kon vinden mee naar speeltuinen om met andere kinderen te delen. Ik dacht: hoe groter de Bijbel, hoe effectiever ik zou zijn”, lacht hij.
“Een Disciple Making Movement is een beweging van Gods Geest, waarin mensen Jezus leren volgen, anderen helpen om dat ook te doen en zo nieuwe groepen ontstaan die weer verder groeien. Dit resulteert volgens hem in een snelle vermenigvuldiging van discipelen, leiders en kerken. In andere delen van de wereld, zoals Azië en Afrika, groeien deze bewegingen vaak explosief, terwijl in Europa de groei kleiner en minder zichtbaar is. Toch ziet hij ook hier tekenen van verandering.
Volgens Kevin zit het verschil niet alleen in aanpak, maar ook in houding. DMM is geen klassieke zendingsstrategie waarbij een voorganger een kerk opbouwt en hoopt dat mensen aansluiten. Het is een model dat inzet op vermenigvuldiging, waarbij gewone gelovigen direct worden toegerust om zelf groepen te starten. “In disciple-making movements gaat het om een uitnodiging om op Jezus te reageren, niet om naar een bijeenkomst te komen of aan een waslijst met regels te voldoen”, zegt hij. “We stellen Jezus centraal in plaats van theologische overtuigingen en doctrines.”
Hoewel Kevin zich tot nu toe heel gezegend weet in zijn werk, vertelt hij ook over momenten van zware tegenslag, toen hij nog maar net begon. “Na jaren investeren in discipelen viel alles in korte tijd weg doordat mensen afhaakten, verhuisden of andere prioriteiten kregen. We stonden met lege handen”, vertelt hij eerlijk. Die crisis werd een kantelpunt, waarin hij zijn manier van werken fundamenteel moest herzien.
Vanaf dat moment stopte hij met het verzamelen van mensen om zich heen en begon hij hen toe te rusten om zelf het evangelie te delen binnen hun eigen netwerk. “Ik begon dagelijks het evangelie te delen en voor zieken te bidden”, zegt hij. “Die verschuiving van verzamelen naar vermenigvuldigen bleek cruciaal. Je hoeft niet eerst ‘klaar’ te zijn om te dienen, juist door het te doen – het delen van het Evangelie – groei je.”
In Europa ziet Kevin dat de grootste hindernis niet zozeer buiten de kerk ligt, maar in de mindset van gelovigen zelf. “Veel christenen zien zichzelf niet als discipelen die anderen kunnen helpen om discipelen te worden”, zegt hij. “In de praktijk betekent dat dat geloof vaak blijft steken in luisteren, ontvangen en bijwonen, zonder dat het daadwerkelijk wordt doorgegeven. Daarmee ontstaat een consumerende vorm van christen-zijn, terwijl de opdracht van Jezus juist luidde: ‘Ga heen, maak alle volken tot mijn discipelen’.”
Angst voor afwijzing speelt daarbij een rol, maar blijkt vaak ongegrond. “Mensen zijn vaak verrast hoe open anderen zijn voor gebed en geestelijke gesprekken. Overal in Europa zien we dat mensen openstaan, ook niet-gelovigen”, zegt hij. Toch blijft de stap naar actie voor veel gelovigen groot, juist omdat ze zichzelf niet zien als iemand die die verantwoordelijkheid draagt.
Volgens Kevin zit er nog een diepere laag onder. In het Westen wordt verantwoordelijkheid vaak neergelegd bij ‘de expert’, de voorganger of leider. Tegelijk is er angst voor dwaalleer, waardoor controle toeneemt. “De grootste barrière is dat we het moeilijk vinden om verantwoordelijkheid voor het geloof bij gewone gelovigen neer te leggen”, zegt hij. Juist dat loslaten is volgens hem de sleutel tot beweging. Tegelijk benadrukt Kevin het belang van balans. “We rekenen mensen niet af als ze falen. Er is genade, maar we blijven hen wel uitnodigen om te groeien en zich toe te wijden”, zegt hij.
Een voorbeeld dat hem zelf diep raakt, is het verhaal van Yulia, een zeventienjarig Roma-meisje dat hij ontmoette tijdens een gebedswandeling. “Ze deelde het evangelie met iedereen die ze kende. Binnen een paar dagen wilden mensen die haar hadden gehoord meer weten en kwamen ze tot geloof. Inmiddels zijn er zeven generaties van discipelen die discipelen maken”, vertelt hij. Daarmee wordt zichtbaar wat hij als succes definieert: niet één bekering, maar een keten van mensen die zelf weer anderen bereiken.
Die manier van werken laat ook concreet resultaat zien. In verschillende landen in Oost-Europa ontstonden in korte tijd nieuwe geloofsgemeenschappen. In Servië werden tientallen leiders getraind en leidde een reeks gesprekken binnen een Roma-gemeenschap tot meerdere dopen in korte tijd. In Noord-Macedonië groeide één familie uit tot een netwerk van tientallen gelovigen en huiskerken. Ook in Bosnië en Roemenië ontstonden gemeenschappen die zonder externe financiering zelfstandig functioneren.
Voor Kevin bevestigt dit dat de kracht niet zit in structuren, maar in vermenigvuldiging. Een beweging wordt pas echt zichtbaar wanneer discipelen zelf weer discipelen maken, die op hun beurt anderen trainen. “Daar begint het eigenlijk pas”, zegt hij.
Gebed vormt de kern van alles wat hij doet. “Een disciple-making movement is niet alleen een methode, maar Gods werk. We moeten leren onderscheiden waar Jezus al aan het werk is en met Hem samenwerken”, legt hij uit. “Het gaat er niet om zelf initiatieven te starten en daar vervolgens Gods zegen over te vragen, maar om te ontdekken waar de Heilige Geest al bezig is en daarop aan te sluiten.”
Met de conferentie op 18 april wil Kevin deelnemers niet alleen inspireren, maar ook praktisch helpen om stappen te zetten. “Mijn hoop is dat mensen niet alleen een visie krijgen op het vermenigvuldigen van discipelen, maar ook eenvoudige tools om direct te beginnen in hun eigen omgeving”, zegt hij. Het gaat om concrete stappen zoals bidden voor mensen, het delen van het evangelie en het zoeken naar openheid in de eigen omgeving.
Hij vat het zelf eenvoudig samen: “Je hoeft geen speciale training te hebben. Jezus vraagt alleen een bereidheid om Hem te volgen en te delen”, zegt hij. Juist in die eenvoud ligt volgens hem de sleutel voor een kerk die verlangt naar vernieuwing en opnieuw wil ontdekken wat het betekent om discipel te zijn.
Stichting Disciple Making Movements Nederland
Turfspoor 5
2165 AW Lisserbroek
info@disciplemakingmovements.nl
